"Μεγάλοι Έλληνες". Αναζητώντας την διυποκειμενικότητα..

Σήμερα, καθώς περιπλανιόμουν στο διαδίκτυο, "έπεσα" πάνω στην ιστοσελίδα του ΣΚΑΪ και εκεί βρήκα τα αποτελέσματα της πρώτης φάσης της ψηφοφορίας για την ανάδειξη του μεγαλύτερου Έλληνα.. Για όσους δε γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται, παρ' όλη την προβολή που του έχει γίνει από το "συγκρότημα" Αλαφούζου, θα αναφερθώ σ' αυτό με λίγα λόγια γιατί νομίζω ότι είναι μια αξιόλογη προσπάθεια που αξίζει να έχει συμμετοχή και γιατί όχι και τηλεθέαση. Λοιπόν, αυτό το concept ανήκει στο BBC και η παραγωγή του από την τηλεόραση του ΣΚΑΪ, που λέγεται "Μεγάλοι Έλληνες", ακολουθώντας πιστά το format των Άγγλων, αποτελείται από τρεις φάσεις και φιλοδοξεί να αναδείξει -όπως ξαναείπα και παραπάνω- τον μεγαλύτερο Έλληνα όλων των εποχών. Η πρώτη φάση περιλάμβανε την ανάδειξη των 100 επικρατέστερων ονομάτων, η δεύτερη φάση που θα ξεκινήσει τον Ιανουάριο του 2009 περιλαμβάνει δυο δίωρα ντοκιμαντέρ για την παρουσίαση των 100 επίλεκτων προσωπικοτήτων και η τρίτη ένα debate, με την ενεργή συμμετοχή 250 πολιτών και την ψηφοφορία για την ανάδειξη της σημαντικότερης προσωπικότητας ελληνικής καταγωγής (δείτε περισσότερα εδώ)

Από την πρώτη στιγμή που άκουσα για τους "Μεγάλους Έλληνες" -την "υπερπαραγωγή" της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ, που λένε οι άνθρωποι του σταθμού, για να δούμε..- και συγκεκριμένα για την διαδικασία ανάδειξης της κορυφαίας προσωπικότητας άρχισα να αναρωτιέμαι για το αποτέλεσμα. Θα καταφέρουν άραγε αρκετοί απ' όσους θα λάβουν μέρος στις ψηφοφορίες να αποστασιοποιηθούν από το "κοινωνικό τους ενδιαίτημα" και να παραμερίσουν τις όποιες προκαταλήψεις τους, ώστε να ψηφίσουν σωστά και το τελικό αποτέλεσμα να είναι στο μέτρο του δυνατού "αντικειμενικό"; Και πότε άραγε θα μπορούσαμε να πούμε ότι το αποτέλεσμα είναι "αντικειμενικό"; Μήπως σε αυτή την περίπτωση -όπως και σε πολλές άλλες, αν όχι σε όλες- η μόνη αντικειμενικότητα στην οποία μπορούμε να ελπίζουμε είναι η "διυποκειμενικότητα", που θα έλεγε και ο μεγάλος επιστημολόγος ο Thomas Kuhn. Υπό την έννοια ότι ο καθένας κομίζει την δική του υποκειμενική θέση για το συγκεκριμένο θέμα -συμβάλλοντας μια συνιστώσα- και μέσω της διεργασίας του διαλόγου που επακολουθεί και της τελικής ψηφοφορίας, αυτό στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα αποτέλεσμα κοινής αποδοχής. Τότε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι έχουμε αγγίξει την "αντικειμενική αλήθεια", υπό την έννοια ότι έχουμε κατακτήσει μια "διυποκειμενική αλήθεια" ή με άλλα λόγια μια συναινετική αλήθεια. Έτσι προφανώς, με βάση τα παραπάνω, συνάγεται ότι ο βαθμός αντικειμενικότητας του τελικού αποτελέσματος της διαδικασίας για την ανάδειξη του μεγαλύτερου Έλληνα, εξαρτάται από τον "βαθμό διυποκειμενικότητας" του προσώπου που θα προκύψει από τη διαδικασία. Αυτά είναι μερικά από όσα σκεφτόμουν κάθε φορά που άκουγα για αυτή την παραγωγή και να που σήμερα ήρθε η ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της διαδικασίας να δώσει μια κάποια απάντηση, προσπερνώντας φυσικά με τρόπο επιδεικτικό τα δικά μου ερωτήματα και σκέψεις.. Μια απάντηση προφανώς όχι για το ποιος θα επιλεγεί, αλλά για το ποιοι αποκλείεται να εκλεγούν ή αν προτιμάται μεταξύ ποιών θα επιλέξουμε για τον κορυφαίο Έλληνα.

Η λίστα λοιπόν που διαμόρφωσε η ψηφοφορία έχει αρκετές εκπλήξεις και αρκετά παράδοξα, όπως ίσως αναμενόταν. Και νομίζω ότι συγκαταλέγεται στις εκπλήξεις το γεγονός πως στη λίστα για τον κορυφαίο Έλληνα (ή Ελληνίδα προφανώς) όλων των εποχών βρίσκονται μεταξύ άλλων ο Θανάσης Βέγγος, η Βουγιουκλάκη, ο Θ. Ζαγοράκης, ο Λάκης Λαζόπουλος, ο άγνωστος στρατιώτης, ο Γ. Παπαδόπουλος και ο Όθων! Ακόμα, νομίζω ότι πολλοί δε θα περίμεναν ότι οι ψήφοι στο πρόσωπο του Κώστα Σημίτη και του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου θα ήταν τόσοι ώστε τελικά να τους οδηγήσουν στη λίστα των 100 κορυφαίων προσωπικοτήτων. Ταυτόχρονα, θεωρώ ότι θα πρέπει να κατατάξω στις παραδοξότητες της συγκεκριμένης λίστας - οι οποίες βέβαια θεωρώ ότι δεν πρέπει να είναι ούτε ανεπιθύμητες, ούτε πολύ περισσότερο εξοβελιστέες - τη συνύπαρξη από τη μια του Αισχύλου, του Αριστοφάνη, του Κούν, του Θ. Αγγελόπουλου, του Χόρν, της Παξινού, της Μερκούρη και από την άλλη του Λαζόπουλου, του Βέγγου και της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Η΄ομοίως τη συνύπαρξη του Καζαντζίδη, του Τσιτσάνη και του Βαμβακάρη με τον Δημήτρη Μητρόπουλο, την Κάλλας, την πιανίστρια Ελένη Μουζέλη και τον Μάνο Χατζηδάκι. Στη συνέχεια, θεωρώ πως αξίζει να σημειώσω το γεγονός πως στην ίδια λίστα στην ιστοσελίδα του ΣΚΑΪ βρίσκονται ο Γκάλης, ο Πύρρος Δήμας και ο Ζαγοράκης με την πρύτανη του Πανεπιστημίου της Ευρώπης και τέως πρύτανη του παν/μίου της Σορβώνης Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, τον λόγιο και πολιτικό Ίωνα Δραγούμη, τον Καζαντάκη, τον σπουδαίο φιλόσοφο Κορνήλιο Καστοριάδη, τους μεγάλους ποιητές μας: Ελύτη, Σεφέρη, Ρίτσο, Καβάφη και Δ. Σολωμό. Παράδοξη επίσης θα χαρακτήριζα την παρουσία του "πατριάρχη του Ελληνικού Αποκρυφισμού" και "εξέχοντος εκπροσώπου του Μυστικισμού" Νικόλαου Μαργιωρή, δίπλα στους εκπροσώπους του νεοελληνικού διαφωτισμού Αδ. Κοραή και Κοσμά Αιτωλό, στον Δημήτρη Νανόπουλο, στον εμβληματικό για τα Μαθηματικά και τις θετικές επιστήμες Κων. Καραθοδωρή, στον μεγάλο Γ. Παπανικολάου και στους αρχαίους Έλληνες σοφούς, φιλοσόφους, ιστορικούς, ποιητές και επιστήμονες που φιλοξενεί η λίστα. Τέλος, νομίζω ότι θα κάνει εντύπωση σε κάποιους να βλέπουν δίπλα - δίπλα τον αντιστασιακό Αλ. Παναγούλη και τον δολοφονηθέντα βουλευτή της ΕΔΑ, Γρ. Λαμπράκη, με τον δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλο, καθώς και τον Χαρίλαο Φλωράκη και τον Άρη Βελουχιώτη με τον Ι. Μεταξά.

Ας ελπίσουμε τα ντοκιμαντέρ της δεύτερης φάσης να είναι διαφωτιστικά, τα πρόσωπα που θα συμμετάσχουν στο debate στο τρίτο στάδιο της διαδικασίας να είναι κατάλληλα και ο διάλογος που θα πραγματοποιηθεί εκεί να είναι γόνιμος και ουσιαστικός, ώστε τελικά να οδηγηθούμε σε ένα συναινετικό ή "διυποκειμενικό" αποτέλεσμα που να είναι κοινής αποδοχής και δικαιούται τον χαρακτηρισμό της "αντικειμενικής αλήθειας".

Παρατήρηση: Οι φωτογραφίες είναι απο την παραγωγή του BBC, "Great Britons".

Τα δικαιώματα και ο ριζοσπαστισμός συνομιλούν σε άπταιστα Ισπανικά

«Κερδίζει μόνο όποιος είναι σίγουρος ότι θα κερδίσει» έλεγε με τον αέρα των ευνοϊκών για το κόμμα του δημοσκοπήσεων ο αρχηγός του Ισπανικού PSOE, Χοσέ Λουϊς Ροδρίγκεζ Θαπατέρο και από ότι φάνηκε μάλλον ο ίδιος πρέπει να ήταν σίγουρος. Το κυβερνών κεντροαριστερό κόμμα δεν κέρδισε βέβαια την αυτοδυναμία, αλλά κατάφερε να εκλεγεί πρώτο κόμμα για δεύτερη συναπτή φορά και μάλιστα με περισσότερες έδρες, εξαιτίας της ριζοσπαστικής, προοδευτικής και μεταρρυθμιστικής πολιτικής του Ισπανού πρωθυπουργού. Σε αντίθεση με την πρώτη φορά την άνοιξη του 2004, που η επικράτηση του PSOE έναντι της πετυχημένης – τουλάχιστον σε επίπεδο οικονομικής πολιτικής – κεντροδεξιάς κυβέρνησης του Παρτίδο Ποπουλάρ (PP), ήταν μάλλον συγκυριακή και από τους περισσότερους αναλυτές αποδίδεται στο τρομοκρατικό χτύπημα στη Μαδρίτη και στη διαχείριση του από τους "λαϊκούς".

Πολιτικός φιλελευθερισμός και δικαιώματα

Τότε την άνοιξη του '04 και σε διάστημα μόλις 100 ημερών από τη νίκη Θαπατέρο, η κυβέρνηση του "ριζοσπάστη δημοκράτη" Ισπανού πολιτικού - όπως ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται - προχώρησε σε μια σειρά ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων στην κατεύθυνση της περαιτέρω προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ενδεικτικά, θέσπισε το δικαίωμα γάμου για τους ομοφυλόφιλους, επέτρεψε την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, απλοποίησε τη διαδικασία έκδοσης διαζυγίου, νομοθέτησε την συμμετοχή των γυναικών στη κυβέρνηση και την επιβολή κυρώσεων εναντίον των επιχειρήσεων που αποκλείουν γυναίκες από τις διοικητικές θέσεις, νομιμοποίησε ένα μεγάλο αριθμό μεταναστών, καθιέρωσε νόμο για τα δικαιώματα των εξαρτημένων ατόμων και των ατόμων με αναπηρία και κατάργησε τα θρησκευτικά από τη λίστα των υποχρεωτικών μαθημάτων. Παράλληλα, με την ίδιο τρόπο αντιμετώπισε και τις αποσχιστικές αλλά και εθνικιστικές τάσεις Βάσκων και Καταλανών, προκρίνοντας μια εντελώς διαφορετική πολιτική από τη πολιτική καταστολής που είχε εφαρμόσει η κεντροδεξιά κυβέρνηση. Μια πολιτική που οδήγησε σε ένα αναθεωρημένο συνταγματικό καθεστώς στη Καταλανία, που της δίνει ευρύτατη αυτονομία σε μια σειρά κρίσιμων τομέων, από τη φορολογία και τη δικαιοσύνη μέχρι την εκπαίδευση και τη μετανάστευση και αναγνωρίζει για πρώτη φορά το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των Καταλανών, κάνοντας ρητά αναφορά σε καταλανικό έθνος. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι οι διαπραγματεύσεις με Βάσκους και Καταλανούς, όχι μόνο δεν ενίσχυσαν τα εθνικιστικά κόμματα, αλλά αντίθετα ώθησαν επί παραδείγματι το 60% των Βάσκων να ψηφίσει τα "εθνικά κόμματα" των Θαπατέρο και Ραχόι. Αυτός είναι ο ένας άξονας της πολιτικής του Ισπανού πρωθυπουργού, που στηρίζεται σε έναν ριζοσπαστικό πολιτικό φιλελευθερισμό, που στοχεύει στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ατόμων και των μειονοτήτων και αποδεικνύει στη πράξη πως σέβεται τη διαφορετικότητα.

Κοινωνικό μοντέλο και οικονομικός φιλελευθερισμός

Ο δεύτερος άξονας είναι αυτός της οικονομικής πολιτικής. Η "λαϊκή" κυβέρνηση του Χοσέ Μαρία Αθνάρ, την οποία διαδέχθηκε η κεντροαριστερά, είχε εφαρμόσει ένα εξαιρετικά επιτυχημένο μείγμα οικονομικής πολιτικής, που συνδύαζε θαρραλέες φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις από τη μια και αναδιανομή του εισοδήματος από την άλλη, στη κατεύθυνση της ενίσχυσης της κοινωνικής ευημερίας και της ισότητας των ευκαιριών. Τα πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής "κοινωνικού φιλελευθερισμού", που έκανε τότε όλη την Ευρώπη να μιλάει για το μοντέλο Αθνάρ, θυμίζω ότι ήταν η ανάπτυξη κατά 30% της Ισπανικής οικονομίας και η δημιουργία 4,2 εκατ. θέσεων από το 1996 που ανέλαβε την εξουσία το PP! Αυτή την πολιτική ακολούθησε και ο κεντροαριστερός Χοσέ Λουϊς Ροδρίγκεζ Θαπατέρο, που έφερε επιπλέον θέσεις εργασίας και πλεόνασμα της τάξης του 2,3% του Α.Ε.Π, αν και τελευταία είναι αλήθεια ότι έχουν παρουσιαστεί κάποια σύννεφα, αφού ο πληθωρισμός έχει ανέβει σε υψηλά επίπεδα και η ανεργία φαίνεται να απειλεί ξανά τη χώρα. Πάντως, οι ομοιότητες των προεκλογικών εξαγγελιών των δύο κομμάτων δεν αφήνουν και πολλές αμφιβολίες ως προς τη σύγκλιση της οικονομικής πολιτικής τους η οποία έχει συντελεστεί. Το PSOE υπόσχεται: μείωση του ετήσιου φόρου εισοδήματος για μισθωτούς και συνταξιούχους, μείωση των φορολογικών συντελεστών των επιχειρήσεων, μείωση του φόρου κληρονομιάς, παράταση της άδειας μητρότητας για μονογονικές οικογένειες, θέσπιση ελαχίστου μισθού, σημαντική αύξηση των κατώτατων συντάξεων και δημιουργία θέσεων εργασίας. Ενώ το λαϊκό κόμμα του Μαριάνο Ραχόι εξαγγέλλει: κατάργηση του φόρου εισοδήματος για τους χαμηλότερους μισθούς, μείωση στον φόρο που καταβάλλουν οι εργαζόμενες μητέρες, μείωση του φόρου κληρονομιάς, διαφοροποίηση της φορολόγησης μεταξύ μεγάλων και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αύξηση του ποσοστού απασχόλησης των γυναικών, σημαντική αύξηση των κατώτατων συντάξεων και δημιουργία θέσεων εργασίας.

Μια κριτική στη πολιτική Θαπατέρο

Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που αμφισβητούν την μεταρρυθμιστική πολιτική του Ισπανού πρωθυπουργού και θεωρούν τον ίδιο αναξιόπιστο. Η πιο σοβαρή κριτική εναντίον του - πέραν αυτής διαφόρων συντηρητικών κύκλων, μεταξύ αυτών και κάποιων επισκόπων της καθολικής εκκλησίας, που θεωρούν αδιανόητες τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις Θαπατέρο - είναι αυτή που συνοψίζεται στα όσα γράφει με αφορμή τη στάση του έναντι των Βάσκων ο Χερμάν Γιάνκε, αρθρογράφος της συντηρητικής εφημερίδας ABC: «το πρόβλημα μαζί του είναι ότι δεν ξέρει κανείς τι σκέπτεται πραγματικά. Η θέση του είναι εκείνη που προκύπτει από τη διαπραγμάτευσή του με τους εταίρους του». Την ανάλυση αυτή δε περί τακτικισμών δείχνουν να συμμερίζονται και κάποια στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος που πρόσκεινται στον πρώην πρωθυπουργό Φελίπε Γκονθάλεθ. Κάποιοι μάλιστα εγκαταλείπουν το κυβερνών κόμμα, όπως η σοσιαλίστρια ευρωβουλευτής Ρόσα Ντίεθ, που ίδρυσε το κόμμα Ένωση, Πρόοδος και Δημοκρατία. Αξίζει πάντως εδώ να θυμηθούμε ότι ο μεταρρυθμιστής πολιτικός δεν έχει την αυτοδυναμία στη βουλή και εξαιτίας αυτού είναι αναγκασμένος να προστρέχει σε αναζήτηση συμμαχιών, κάτι που φαίνεται να αγνοεί η παραπάνω κριτική.

Ο Χοσέ Λουϊς Ροδρίγκεζ Θαπατέρο έχει κερδίσει χωρίς αμφιβολία την πρωτοβουλία των κινήσεων σε πολιτικό επίπεδο και μια σχετικά εύκολη νίκη στις εκλογές με όχημα μια τολμηρή ριζοσπαστική πολιτική φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων στην Ισπανική κοινωνία και μια οικονομική πολιτική με φιλελεύθερα στοιχεία, που δεν αρνείται όμως και την κρατική παρέμβαση όπου αυτή κρίνεται αναγκαία. Αυτή είναι η απάντηση από τη γειτονική μας χώρα σε όλους αυτούς που με αφορμή διάφορα ριζοσπαστικά και προοδευτικά μέτρα που τίθενται επί τάπητος αντιτείνουν μονότονα πως η κοινωνία δεν είναι έτοιμη για αυτά. Ο Ισπανός «ριζοσπάστης δημοκράτης» τόλμησε να κάνει ένα πολύ μεγάλο βήμα στη κατεύθυνση της καταπολέμησης των διακρίσεων και της θωράκισης των δικαιωμάτων των ατόμων με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό στο γάμο και στην μητρότητα/πατρότητα, των γυναικών στην ισότιμη συμμετοχή σε διοικητικές θέσεις, των μεταναστών στην ενσωμάτωση τους στην κοινωνία της χώρας υποδοχής, των ατόμων με αναπηρία ή τοξικοεξάρτηση στη συμμετοχή στα κοινωνικά πράγματα και των εθνικών μειονοτήτων στον αυτοπροσδιορισμό. Παράλληλα, κατέστησε το Ισπανικό κράτος περισσότερο λαϊκό, αφού πλέον δε θα κηρύττει επίσημα καμιά συγκεκριμένη θρησκεία σε υποχρεωτική βάση, προστατεύοντας το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής στην υιοθέτηση ιδεών ή θρησκευτικών δογμάτων. Και η συντηρητική, καθολική, καθολικότερη του Βατικανού λένε κάποιοι, Ισπανική κοινωνία ανταποκρίθηκε θετικά στο φιλελεύθερο προοδευτικό ριζοσπαστισμό του μεταρρυθμιστή πολιτικού δίνοντας του κυβερνητική εντολή για μια ακόμη θητεία. Και ο ίδιος δίνοντας το στίγμα της δεύτερης τετραετίας του δείχνει έτοιμος να συνεχίσει στην ίδια κατεύθυνση, λέγοντας: "Θα κυβερνήσω τη χώρα σθεναρά αλλά με ανοικτό μυαλό (...) θα κυβερνήσω για όλους, αλλά έχοντας στο μυαλό εκείνους που έχουν περισσότερη ανάγκη.

Παρατήρηση

α) Για όσους αναρωτηθούν για το τεράστιο "Ζ", το οποίο φαίνεται στη δεύτερη φωτογραφία και το οποίο συντρόφευσαι το PSOE καθ' όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατίας προέρχεται από το πρώτο γράμμα του ονόματος του Ισπανού πρωθυπουργού, που στα Ισπανικά γράφεται Zapatero

β) Πηγές πληροφοριών αποτέλεσαν τα άρθρα:

1) Ισπανία: Ο Χοσέ Θαπατέρο είναι το φαβορί των εκλογών της Κυριακής, από την εφημερίδα το Κέρδος

2) Διδάγματα από το "Ισπανικό Μοντέλο" Σοσιαλδημοκρατίας του Φ. Σαββίδη, από το περιοδικό Διαρκής Μεταρρύθμιση

3) Τρίτη ευκαιρία για την Ευρωπαική κενροαριστερά του Γ. Καπόπουλου, από την ιστοσελίδα Μεταρρύθμιση

4) Προβάδισμα Θαπατέρο με το Ραχόι να καραδοκεί της Έλενας Μπέλλη, από την εφημερίδα Ημερησία

5) Σε πορεία αυτονομίας Καταλανοί και Βάσκοι του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, από την εφημερίδα Καθημερηνή

6) Ο δεκάλογος της επιτυχίας Θαπατέρο της Έλενας Μπέλλη, από την εφημερίδα Ημερησία

Αλληλεγγύη με απόχρωση φαιά, ρόζ και κίτρινη;

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή την υπόθεση του press-gr, όλοι έχουν αρχίσει να συζητούν για τα blogs και ευτυχώς όχι πάντα με επιφανειακό τρόπο. Έχουν ακουστεί απόψεις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, ανεξάρτητα με το αν συμφωνεί κάποιος με αυτές, σχετικά με το νομοθετικό πλαίσιο, την ανωνυμία του διαδικτύου και το πως αυτή λειτουργεί, την δεοντολογία των ιστολογίων ή των ιστολόγων αν προτιμάτε κ. α. Από την άλλη βέβαια, έχουν ακουστεί και θέσεις που είτε είναι εξοργιστικά ανόητες, είτε έχουν διαφορετικές αφετηρίες από αυτή ενός ειλικρινούς και ανιδιοτελούς δημοσίου διαλόγου.

Σε αυτό εδώ το post δε θα ήθελα τόσο να αναφερθώ σε αυτές τις θέσεις και τις απόψεις, όσο να κάνω κάποιες παρατηρήσεις-σχόλια σχετικά με διάφορες πτυχές του συγκεκριμένου θέματος ή και προεκτάσεις αυτού.

Παρατήρηση πρώτη. Αλήθεια που ήταν όλοι αυτοί οι αδέκαστοι δημοσιογράφοι, που απολαμβάνουν παχυλούς μισθούς εργαζόμενοι σε εφημερίδες μεγαλοεκδοτών-εργολάβων δημοσίων έργων και αγανακτισμένοι καταγγέλλουν (καλώς βεβαίως) όσους χρησιμοποίησαν το press για εκβιασμό, για να καταγγείλουν τους κρατικοδίαιτους μεγαλοεκδότες-εργολάβους που χρησιμοποιούν τα μέσα που κατέχουν για για να παίξουν διάφορα "παιχνίδια" με την εξουσία; Δε θα έπρεπε να κάνουν δεύτερες σκέψεις και να εξεγείρονται τουλάχιστον το ίδιο όταν επί παραδείγματι ένας εξ αυτών των κρατικοδίαιτων "επιχειρηματιών" που διατηρεί στενές σχέσεις αλληλεξάρτησης με διάφορες κυβερνήσεις, αναλαμβάνει το 80% των έργων της ολυμπιάδας;

Παρατήρηση δεύτερη. Αλήθεια ποιος είναι ο λόγος που ωθεί ένα δημοσιογράφο, που έχει τη δυνατότητα ανά πάσα στιγμή να προβάλει τη γνώμη του δημόσια, να δημιουργήσει ένα ιστολόγιο; Ίσως επειδή θέλει να αναπτύξει μια διαφορετική θεματολογία από αυτή που αναπτύσσει στο μέσο το οποίο εργάζεται. Λογική απάντηση. Ίσως πάλι να θέλει να μιλήσει πιο ελεύθερα από όσο π.χ. γράφει στην εφημερίδα του. Κατανοητό επίσης. Αυτό εξάλλου εξηγεί και την ενδεχόμενη επιλογή της ανωνυμίας. Ένας άλλος λόγος είναι ίσως πως θέλει να επικοινωνήσει με όσους περιπλανώνται στο internet και εκφέρουν ελεύθερα τη γνώμη τους με μορφή σχολίων. Θεμιτότατο. Στην περίπτωση όμως του press νομίζω ότι κάτι δεν πάει καλά. Ο διαχειριστής του ιστολογίου ( ή έστω ένας εκ των διαχειριστών) είναι μεγαλόσχημος δημοσιογράφος σχετικά γνωστού εντύπου, ο οποίος επιλέγει να γράφει στο blog ανώνυμα, αλλά όχι για να διατυπώσει ελεύθερα την άποψη του για θέματα "υψηλής πολιτικής" ή να αποκαλύψει κάτι που άπτεται του δημοσίου συμφέροντος.. αλλά για να κάνει μια ύποπτη αναπαραγωγή φημών και υπαινιγμών. Αναπόδεικτων φημών και υπαινιγμών κυρίως με φαιά σκανδαλολογική ή με ροζ παραπολιτική απόχρωση σε βαθύ κίτρινο λαϊκιστικό φόντο. Βεβαίως επειδή ο ίδιος ισχυρίζεται ότι δεν είναι ο μοναδικός διαχειριστής, οφείλω να μην αποδίδω μετά βεβαιότητας όλα τα ανυπόγραφα κείμενα στον ίδιο.. Αν και αναπόφευκτα χρωματίζουν αμυδρά και τον ίδιο, έστω και αν δεν είναι ο μοναδικός διαχειριστής του συγκεκριμένου blog. Παράλληλα, το γεγονός ότι το press-gr φιλοξενούσε (και) αμιγώς υβριστικά και συκοφαντικά σχόλια καθιστά ακόμα πιο περίεργη την υπόθεση και ακόμα πιο ανυπόληπτο το κατά τη γνώμη μου εντελώς αδιάφορο αυτό ιστολόγιο . Για τη δημοσίευση τέτοιων σχολίων δυο είναι οι ερμηνείες: είτε οι διαχειριστές δεν ήταν πρόθυμοι να αφιερώσουν το χρόνο που απαιτεί η παρακολούθηση των σχολίων, προστατεύοντας με αυτό το τρόπο τον ιστότοπο τους, είτε κάτι άλλο εξυπηρετούσαν τα σχόλια αυτά..

Παρατήρηση τρίτη. Θεωρώ ότι είναι αστείο και περίεργο το γεγονός πως ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος που διαχειριζόταν το press-gr προσπάθησε να μιλήσει εξ' ονόματος των bloggers και ενέταξε τη δίωξη του σε οργανωμένη εκστρατεία εναντίον των bloggers. Αν ο κύριος αυτός πιστεύει ότι είναι αθώος, ας βγει να υπερασπιστεί την αθωότητα του και ας μην προσπαθεί να εκμαιεύσει με τέτοιους τρόπους την συμπάθεια κάποιων και να τους σύρει στο να τον υπερασπιστούν, μόνο και μόνο επειδή είναι blogger. Ειλικρινά δε καταλαβαίνω γιατί ορισμένοι ένιωσαν την ανάγκη να εκφράσουν αλληλεγγύη στους διαχειριστές αυτού του blog, μόνο και μόνο επειδή διατηρούν ιστολόγιο.

Υπάρχουν πολύ αξιόλογα ιστολόγια και υπάρχουν και πολλά ιστολόγια-σκουπίδια, υπάρχουν ιστολόγια που είναι στρατευμένα σε ιδέες και ιστολόγια που εξυπηρετούν τις ιδιοτέλειες ή την κακοήθεια του ιδιοκτήτη τους, υπάρχουν ιστολόγια εξαιρετικής καλαισθησίας και ιστολόγια μνημεία ακαλαισθησίας, υπάρχουν ιστολόγια που έχουν φτιαχτεί για την επίτευξη κάποιου αλτρουιστικού στόχου και ιστολόγια που δημιουργήθηκαν ως μέσα εκβιασμών κ.ο.κ. Είναι νομίζω αναγκαία η διάκριση των μεν από τα δε και ως εκ τούτου η αποστασιοποίηση από την τυφλή υπεράσπιση ιστολογίων, που δε λαμβάνει υπόψη όλα όσα χαρακτηρίζουν τους συγκεκριμένους ιστόχωρους, προεξοφλώντας τις καλύτερες των προθέσεων από μέρους των ατόμων που γράφουν σε αυτά.

Βέβαια για να μην παρεξηγηθώ πρέπει να πω - ακόμα και αν μοιάζει τετριμμένο - ότι αυτή η διάκριση των ιστολογίων και λοιπών ιστοτόπων είναι απαραίτητη αλλά πρέπει να παραμείνει προσωπική υπόθεση του καθενός, στο πλαίσιο της ατομικής του ευθύνης, μακρυά από απόπειρες λογοκρισίας και περιορισμού της ελευθερίας της έκφρασης. Με τη προφανή εξαίρεση όσων διαπράττουν ακραίες αντικοινωνικές συμπεριφορές, όπως επί παραδείγματι διακίνηση υλικού παιδικής πορνογραφίας, οι οποίοι πιστεύω πως δε νοείται να απολαμβάνουν ποινική διαδικτυακή ασυλία. Πάντως, ως γενική τοποθέτηση θα έλεγα πως είναι προτιμότερη η ύπαρξη πολλών ιστολογίων και ιστοσελίδων κραυγαλέας ευτέλειας και κακοφωνίας - τα οποία ή τις οποίες οφείλουμε να αγνοούμε προκλητικά - από ένα διαδίκτυο ελεγχόμενο από όποια αρχή. Και σε αυτό φαίνεται να συμφωνεί και το ομοσπονδιακό δικαστήριο της Φιλαδέλφειας που ακύρωσε σε έξι μήνες μετά την ψήφισή του, το διάταγμα περί ευπρέπειας στις επικοινωνίες που είχε περάσει το 1996 στις Η.Π.Α., λέγοντας: «Όπως ακριβώς η δύναμη του Internet είναι το χάος, έτσι και η δύναμη της ελευθερίας μας εξαρτάται από το χάος, την κακοφωνία και τον ελεύθερο λόγο, τον οποίο προστατεύει η Πρώτη Συνταγματική Τροπολογία»*

*είδηση από ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον -ως συνήθως- άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη, που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή.

Βέρτης vs Hancock, σημειώσατε δύο

Χτές το μεσημέρι αποφάσισα να κατέβω στο κέντρο της Αθήνας, για να κάνω μερικά ψώνια και να βρώ την ευκαιρία για λίγο περπάτημα. Όταν τελείωσα με όλα τα άλλα που ήθελα να αγοράσω και πρίν καταλήξω στο EverGreen για φαγητό και ξεφύλλισμα της Lifo, που παρεπιπτόντως είχα αρκετό καιρό να διαβάσω, πέρασα από το Public στη πλατεία Συντάγματος. Ήθελα να αγοράσω το cd, του Herbie Hancock, το River: The Joni Letters, που πήρε το βραβείο Grammy, ως το καλύτερο άλμπουμ του 2007 και το καλύτερο σύγχρονο τζάζ άλμπουμ. Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι η δεύτερη μόλις φορά που ένα jazz άλμπουμ, καταφέρνει να αναδειχθεί αλμουμ της χρονιάς!

O Herbie Hancock είναι ένας καταπληκτικός πιανίστας από τη μια, που μάλιστα ανήκε στο κουϊντέτο του Miles Davis, αλλά και ένας πολύ καλός συνθέτης από την άλλη, που έχει καταφέρει κατά καιρούς να ενσωματώσει στη μουσική του στοιχεία funk, ροκ, soul, αλλά και jazz προφανώς, παράγοντας ένα πολύ ενδιαφέρον καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Μερικές πολύ γνωστές από τις προσωπικές δουλειές του είναι το "Watermelon Man", "Maiden Voyage και το "Contaloupe Island".

Αφού λοιπόν το βρήκα στην αναζήτηση μιάς από τις ειδικές μηχανές που έχει το Public και άκουσα δείγματα από μερικά από τα υπέροχα κομματια του River, απευθύνθηκα σε μια πωλήτρια με κοντό, πολύ ανοικτό ξανθό μαλλί -μάλλον ξεβαμμένο με ντεκαπάζ - και με ομολογουμένως υπέροχο χαμόγελο και της ζήτησα το cd. Η απαντησή της με άφησε άφωνο.. "Δυστυχώς το cd έχει εξαντληθει". Απίστευτο! Ένα τζάζ άλμπουμ στην Ελλάδα του 2008, των εφήμερων σουξέ και των σκυλάδικων είχε εξαντληθεί!! Να ήταν μήπως το βραβείο που έκανε πολλούς να σπεύσουν να το προθηθευτούν; Αλλά και πάλι πόσους πολλούς; Να ήταν ότι το στόκ των δισκοπωλείων ήταν περιορισμένο σε τζαζ άλμπουμς και έτσι εξαντλήθηκε γρήγορα; Αυτές τις σκέψεις έκανα καθώς περπάτησα μέχρι το Vergin, όπου μια μελαχρινή κοπελίτσα με ένα διακριτικό σκουλαρίκι στη μύτη με πληροφόρησε ότι αυτό το cd δεν υπάρχει σε κανένα κατάστημα Vergin και μέχρι το Μetropolis, όπου ένα τυπάκι με ράστα μαλλί και κάπως (επιμελημένα) ατημέλητη εμφάνιση, μου είπε ότι το άλμπουμ εξαντλήθηκε και εκεί! Απίστευτο!

Τι να πώ, μπορεί το γούστο των Αθηναίων (και των Ελλήνων γενικότερα) να έχει κάνει πολλά άλματα προς μια άλλη κατεύθυνση (το πιο πιθανό βέβαια είναι πως όχι!).. και ίσως την επόμενη φορά που θα γνωρίσω κάποια φοιτήτρια, ξέρετε από αυτές που γεννήθηκαν εκεί γύρω στο 90, να μου πεί ότι λατρεύει τον Coltrain και ότι το αγαπημένο της Ελληνικό cd δεν είναι το τελευταίο του Βέρτη (όπως θα έχετε ακούσει νομίζω πολλές φορές), αλλά "Ο Μεγάλος Ερωτικός". Λέτε;

Οι γιορτές στη Ζάκυνθο σε ρυθμούς jazz, με τους Trioism

Την περίοδο των γιορτών κατάφερα να πάρω μερικές μέρες άδεια και να "κατέβω" στο νησί, για να κάνω εκεί Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Ειδικά φέτος ανυπομονούσα περισσότερο από κάθε άλλη φορά για αυτή την επίσκεψη, αφού πλέον έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι μένω μόνιμα στην Αθήνα.. Και πραγματικά πέρασα καταπληκτικά, μια που είχα την ευκαιρία να δώ τους "δικούς μου", να συναντήσω φίλους που δυστυχώς βλέπω - πλέον - σπάνια και να ακούσω τους Trioism για 3 ακόμη φορές (29,30,31 Δεκέμβρη) μετά από καιρό, πρίν ο καλός μου φίλος ο Πέτρος ετοιμάσει τις αποσκευές του με το τεράστιο κοντραμπάσο για NY, όπου θα συνεχίσει τις μουσικές του σπουδές.

Αντί σχολίων για τις πολύ καλές εμφανίσεις των "παιδιών", το λυρισμό των διασκευών γνωστών συνθέσεων που έπαιξαν, τον ιδιαίτερο και ποιοτικό ήχο τους, τους περίτεχνους και ενδιαφέροντες αυτοσχεδιασμούς ή το εξαιρετικό και καλαίσθητο cd που έβγαλαν με την ANKH, προτίμώ (α) να σας παραπέμψω στην ιστοσελίδα τους όπου μπορείτε να τους ακούσετε αποκτώντας προσωπική άποψη για το τρίο (β) να αναρτήσω μερικές φωτογραφίες από τη μέρα της συναυλίας, που τράβηξε κατά κύριο λόγω η επίσης καλή μου φίλη η Αλεξάνδρα και (γ) να αναδημοσιεύσω μια συνέντευξη των μουσικών του τρίο, που δημοσιεύτηκε στο Ζακυνθινό περιοδικό Ραπόρτο και στο Ζακυνθινό blog ...Φτού και βγαίνω με αφορμή παλιότερη επίσκεψη των Trioism στη Ζάκυνθο.

Από την εκδήλωση στο κακοσυντηρημένο πνευματικό κέντρο Ζακύνθου


Οι Trioism (Πέτρος Κλαμπάνης,Rui Pereira,Σπύρος Μάνεσης)/Εγώ, ο Πέτρος και πίσω ο Μαρίνος Κολοκοτσάς

H συνέντευξη:

Μετά τη συναυλία (γράφει ο Κ.Κ. αναφερόμενος σε παλιότερη συναυλία των Trioism στη Ζάκυνθο), που κανένας δεν ήθελε να τελειώσει, πήγα και ζήτησα να τους πάρω συνέντευξη για το περιοδικό "Ραπόρτο". Δεν το γνώριζαν το περιοδικό: «έχουμε χάσει επεισόδια» μου είπαν με έκπληξη όταν τους έδειξα ένα τεύχος, αλλά δέχθηκαν με χαρά. Την άλλη μέρα βρεθήκαμε στον Κόκκινο Βράχο και να τι μου είπαν :

Μάνεσης : «Αυτό που με τράβηξε στη τζαζ είναι ο αυτοσχεδιασμός. Το ότι δεν έπρεπε να παίζω ένα συγκεκριμένο κείμενο που με άγχωνε.Το 96 ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με τη Τζαζ. Τα αρχικά μου ακούσματά ήταν μπλουζ και ροκ και ότι πιο μπλούζυ μπορούσε να μου δώσει η τζαζ. Άκουγα κυρίως πιανίστες της δεκαετίας του 30 και 40. Ήμουν στην Αθήνα όταν τέλειωσα το σχολείο (ήθελα να σπουδάσω πιάνο αλλά όχι κλασσικό) γνώρισα το Γιώργο τον Κοντραφούρη και πριν καλά -καλά καταλάβω τι είναι η τζαζ ξεκίνησα να κάνω μαθήματα μαζί του όπου ξαφνικά αποκαλύφθηκε ένας κόσμος μπροστά μου με μεγάλο ενδιαφέρον. Σπουδάζω βέβαια και μουσικολογία αλλά δεν την έχω τελειώσει ακόμα . Βλέπεις όταν μπορείς να είσαι το ίδιο το φαινόμενο γιατί να είσαι αυτός που το μελετάει » γέλια….Σ΄ αυτό το σημείο έρχεται και κάθεται χαμογελαστός στο τραπέζι μας ό τρίτος της παρέας ο ντράμερ Rui Ramos Pereira μαζί με την κοπελιά του την Άννα

Κλαμπάνης : «Όχι με το Σπύρο δεν γνωριστήκαμε στη Ζάκυνθο. Περάσαμε και οι δύο από το Ωδείο του Λάγιου μόνο που όταν πήγα εγώ το 89 ο Σπύρος τελείωνε.Γνωριστήκαμε στην Αθήνα στο Ατενέουμ. Παίζαμε στο ίδιο συγκρότημα, ένα κουιντέτο είχαμε τότε, και έκτοτε αποφασίσαμε να παίζουμε μαζί σε πιο σταθερή βάση.Εγώ την γνωριμία μου με τη τζαζ τη χρωστάω στην Έρση τη Δρούκαλη που ήταν καθηγήτριά μου στο πιάνο. Όταν είδε ότι δεν με τραβούσε πολύ το κλασικό πιάνο άρχισε να μου φέρνει ηχογραφήσεις πιο τζαζ όπως Τσικ Κορία, Κηθ Τζαρετ και άρχισα να καταλαβαίνω ότι με αφορά περισσότερο αυτό το μουσικό ιδίωμα. Αργότερα όταν ήμουνα στην 1η Λυκείου άκουσα τον Γιώτη τον Κιουρτσόγλου να παίζει μπάσο όταν είχε έρθει εδώ με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, ενθουσιάστηκα κι άρχισα να παίζω ηλεκτρικό μπάσο. Ε και μετά πήγα στην Αθήνα συνέχισα τα μαθήματα με τον Κιουρτσόγλου γνώρισα τον Σπύρο με τον οποίο πηγαίναμε στο ίδιο ωδείο»

Μάνεσης: «Οι βασικές μας επιρροές είναι τα τρίο ξεκινώντας από τον Μπιλ Έβανς του οποίου η βασική καινοτομία είναι ότι έφερε όλα τα όργανα στο ίδιο επίπεδο. Δεν είναι δηλαδή πια το πιάνο ο βασιλιάς με τα άλλα όργανα να ακολουθούν, αλλά αναπτύσσεται ένας διάλογος μεταξύ των οργάνων σε ισότιμη βάση. Με αφετηρία αυτό το τρίο ακολούθησε αυτό του Κηθ Τζάρετ, που είναι μια πιο ευρωπαϊκή προσέγγιση, μια άλλη ματιά, και βέβαια του Μπραντ Μελντράου από τα πιο επιτυχημένα τρίο και εμπορικά της σύγχρονης τζαζ σκηνής. Ο σούπερ σταρ ας πούμε του είδους.»

Κλαμπάνης: «Οι προσωπικές μου επιρροές σαν μπασίστας ξεκινάνε από τον Πολ Τσαίημπερς που έπαιζε με τον Μάιλς Ντέηβις, ο Ρον Κάρτερ επίσης μεγάλη επιρροή, ο Σκοτ ΛαΦάρο ο οποίος ήταν ίσως και η αιτία που το τρίο του Μπιλ Έβανς εξελίχθηκε με αυτό τον τρόπο, ίσως ήταν δηλαδή και η αφορμή της ισοτιμίας των οργάνων που λέγαμε πριν μια και δεν θα μπορούσε να είναι ένας απλός συνοδός του πιάνου. Επίσης ο Γκάρυ Πίκοκ από το τρίο του Κηθ Τζάρετ.»

Μάνεσης: «Τι κοινό μπορεί να έχει η Ζακυνθινή μουσική παράδοση με την Τζαζ; Μουσικολογικά μιλώντας; Μεγάλη. Μην ξεχνάμε ότι η Ζακυνθινή μουσική είναι κατά 99,9% δυτική μουσική. Και η τζαζ λειτουργεί με βάση το υλικό της δυτικής μουσικής δηλαδή είναι τονική μουσική. Βέβαια στη περίπτωσή μας αυτό λειτουργεί μάλλον υποσυνείδητα .»

Κλαμπάνης: «Η επτανησιακή μουσική παράδοση είναι βασισμένη πολύ στη μελωδία ίσως γι’ αυτό να έχουμε επιλέξει και αυτό το είδος της μουσικής.»

Μάνεσης: «Μας έχει επηρεάσει πολύ η μουσική κουλτούρα του τόπου μας. Τα χρόνια που πέρασα εδώ με τις μαντολινάτες και με τις χορωδίες και μ’ όλα αυτά με έκαναν να αισθάνομαι πολύ πιο κοντά στην Ευρωπαϊκή μουσική παρά στο μπουζούκι.» Όταν τους επισήμανα ότι οι Ζακυνθινοί τα έχουν γενικά με το όργανο αυτό..

Κλαμπάνης: «Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με το μπουζούκι» γέλια στο τραπέζι…

Πέτρος /Από αριστερά προς τα δεξιά: Εγώ, Πέτρος, Αλεξάνδρα Κλάδη, Μαρίνος, Σπύρος

Εγώ, Πέτρος, Μαρίνος, Σπύρος Μάνεσης/Από την εκδήλωση στο πνευματικό κέντρο

Μάνεσης: «Στο γιατί ο Χατζιδάκης η απάντηση είναι ότι μας συγκινούνε τα ωραία τραγούδια. Μας συγκινούνε οι ωραίες μουσικές. Μας συγκινούνε έτσι κι αλλιώς σαν ακροατές και σαν μουσικούς μας δίνουν έναυσμα για δουλειά. Υπάρχουν δηλαδή τραγούδια που είναι πολύ ωραία να τα ακούς αλλά θα ήταν πολύ δύσκολο και δεν θα είχε ενδιαφέρον να διασκευαστούν και υπάρχουν και κάποια όπως αυτά που παίξαμε χθες που όποτε τα’ ακούς λες α! αυτό ίσως θα μπορούσε να ακουστεί έτσι. Αυτό δεν συμβαίνει φυσικά με όλα τα τραγούδια.»

Κλαμπάνης: «Τώρα είμαστε σ’ αυτή τη διαδικασία να βρούμε μουσική η οποία σχετίζεται με την κουλτούρα μας και τα ακούσματά μας.Για τη μουσική σκηνή τζαζ της Ολλανδίας που ρωτάς δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι τόσο ανεπτυγμένη παρόλο που έχει ένα από τα πιο πλήρη εκπαιδευτικά συστήματα αν σκεφτείς ότι κάθε μεγάλη πόλη της Ολλανδίας έχει τουλάχιστον ένα σημαντικό κονσερβατόριο. Έρχονται από όλα τα μέρη του κόσμου. Στο Άμστερνταμ υπάρχουν περίπου 42 εθνικότητες. Παρόλα αυτά οι Ολλανδοί στη μουσική τους ψάχνονται.»

Μάνεσης: «Κάνουνε πολλές μίξεις. Ίσως επειδή δεν γίνονται πολλά καινούργια πράγματα κάνουν περίεργες συνεργασίες και συνδυασμούς οργάνων πρωτόγνωρους. Πειραματίζονται δηλαδή.»

Κλαμπάνης: «Εκεί έχουμε εμφανιστεί σαν τρίο απλώς δεν έχει βρεθεί ο χρόνος ακόμη μια και ο Σπύρος μέχρι πριν 2 μήνες ήταν στο στρατό στην Ελλάδα.Με το Σπύρο παίζουμε μαζί σχεδόν 5 χρόνια.Ναι ντράμερς αλλάζουμε συχνά.»

Μάνεσης: «Πως πείσαμε τον Rui να έρθει στο νησί; Του τάξαμε 20,000 Ευρώ.» Γέλια….

Μάνεσης-Κλαμπάνης (εναλλάξ) : «Αν πιστεύουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε από τη τζαζ; Ακόμη το πιστεύουμε! Το ψάχνουμε βέβαια δεν είμαστε σίγουροι αλλά είναι κρίμα να ξεκινάς απογοητευμένος εκ των προτέρων ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτε και να πεις ωραία ας πάω στην ασφάλεια του δημοσίου. ..Θα το παλέψουμε! Και μέρες σαν τη χθεσινή μας γεμίζουνε αισιοδοξία. ..Ακριβώς. Στην Ελλάδα ή έξω δεν έχει σημασία και το ένα δεν αναιρεί το άλλο έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα. Μπορεί να είσαι έξω και να παίζεις εδώ και το αντίθετο.»

Μάνεσης: «Πάντως εγώ με μεγάλη χαρά είδα χθες στο πνευματικό κέντρο ότι υπάρχει πολύς κόσμος που διψάει να ακούσει κάτι διαφορετικό. Και αυτό είναι Ελπίδα.»

Κλαμπάνης: «Για τη Ζάκυνθο και γω και ο Σπύρος νιώθουμε μεγάλη νοσταλγία. Αλλά υπάρχουν και μηνύματα πολύ δυσοίωνα. Ο τουρισμός έχει επηρεάσει με ένα περίεργο τρόπο τη Ζάκυνθο. Και στο φυσικό περιβάλλον και στους ανθρώπους.»

Μάνεσης: «Στα μουσικά πράγματα του τόπου νομίζω η παρουσία του Λάγιου ήταν καταλυτική. Υπήρχε μια δυναμική όλη τη δεκαετία του 80 με όλη αυτή τη «μαγική» διάσωση του παραδοσιακού τραγουδιού όχι μόνο της πόλης αλλά και της υπαίθρου και με το θάνατο του Λάγιου το πράγμα αυτό δυστυχώς σε επίπεδο έρευνας και καταγραφής έμεινε εκεί που ήταν.Πάντως για να γυρίσουμε στην χθεσινή μας συναυλία πρέπει να πω ότι ενώ παίξαμε και θα παίξουμε και σε άλλα μέρη αυτή τη συναυλία την περιμέναμε με περισσότερη ανυπομονησία. Είναι πραγματικά συγκινητικό να γυρίζεις στο τόπο σου μετά από τόσα χρόνια απουσίας και να παίζεις όπως εγώ στον ίδιο χώρο που είχα να παίξω από τις επιδείξεις του Κάλβειου Ωδείου το 1988. Καλά βρήκα συμμαθητές μου από το δημοτικό που είχα να τους δω από τότε. Είναι τρομερό να γυρίζεις πίσω και να παίζεις στον τόπο σου.»

Κλαμπάνης: «Λέμε να το καθιερώσουμε να ερχόμαστε εδώ να παίζουμε πιο συχνά. Τουλάχιστον μια φορά το χρόνο. Σκεφτόμαστε μάλιστα επειδή ξέρουμε πια πολύ κόσμο στην Ολλανδία να οργανώσουμε κάτι πιο μαζικό. Να καλέσουμε κι άλλα συγκροτήματα και να οργανώσουμε ίσως και κάτι σαν τζαζ φέστιβαλ. Γιατί όχι, ίσως σε συνεργασία με το Μουσικό Γυμνάσιο ή τα Ωδεία. Μπορούμε να προτείνουμε πολλά πράγματα και στο Δήμο στη ΔΕΠΑΖ. Πέρα δηλαδή από μια απλή συναυλία. Βλέπεις έχουμε εργαστεί και οι 2 σαν εκπαιδευτικοί σ’ αυτό το πεδίο και θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε., γιατί να μην γίνει η Ζάκυνθος ένα διεθνές κέντρο μουσικής.»

Rui Ramos Pereira (ο ντράμερ γενικότερα για την ζακυνθινή του εμπειρία): "I really didn’t have so much time to visit the island as I would like to but I had a great time in these four days. We had a really nice concert in the theater, which surprised me by the quality of the acoustics, and I think the music touched the people that were there (I had never experienced before anything like the end of that concert …).Besides the music I really enjoyed the weather (to a person that comes from Holland it seemed like paradise…), the beach, and the colour of the sea..The food was also really nice (I liked the local cheese, the tzatziki and the bougatsa), and I really like tavern “Arekia” where I was after the concert with traditional music and songs.Everyone was friendly to me and so trough this letter I send my thanks to the zakyntians…"

Αλέξης Τσίπρας. Μια άλλη πιο καιροσκοπική και α-πολική πολιτική είναι εφικτή.

Ο Αλέκος Αλαβάνος αποχωρεί τελικά από την προεδρία του Συνασπισμού, δείχνοντας ως διαδοχό του τον νυν δημοτικό σύμβουλο και επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Ανοικτή Πόλη», Αλέξη Τσίπρα. Πίσω από αυτή την προεδρική επιλογή δείχνει να συντάσεται και όλο το «αριστερό ρεύμα», παρ’ όλες τις φημολογούμενες αρχικές ενστάσεις κάποιων. Οι «ανανεωτικοί» από την πλευρά τους στηρίζουν τον βουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και πρώην υπουργό Δικαιοσύνης, Φώτη Κουβέλη, ο οποίος και προηγήθηκε στην κατάθεση υποψηφιοτητάς στη πολιτική γραμματεία του ΣΥΝ. Και στη σκιά αυτών των γεγονότων, η «Κουμουνδούρου» μπαίνει σε προσυνεδριακή φάση.

Η θητεία Αλαβάνου

Πρίν περάσω στο θέμα αυτού του post, με έναυσμα το συνέδριο και τη διαδοχή στην ηγεσία του Συνασπισμού, θα ήθελα να αναφερθώ στην βραχύβια αλλά και πολύκροτη θητεία Αλαβάνου. Προσωπικά, νομίζω ότι ο ειλικρινά συμπαθέστατος (σε μένα τουλάχιστον) κ. Αλαβάνος, όλα αυτά τα χρόνια που κρατά τα ηνία του κόμματος, μάλλον θόλωσε το πολιτικό στίγμα της «Κουμουνδούρου», υποστήριξε με μεγάλη συχνότητα θέσεις λαικιστικές, χρησιμοποίησε υπερβολικές (στα όρια της σοβαρότητας) εκφράσεις με προφανή και πολλές φορές ομολογημένο στόχο την προσέλκυση του ενδιαφέροντος των Μ.Μ.Ε. και σύναψε στις προηγούμενες εκλογές μια περίεργη συμμαχία, την οποία θα χαρακτήριζα μάλλον με επιείκεια καιροσκοπική. Πιο συγκεκριμένα..

Ένας οπορτουνιστικός εκλογικός Συνασπισμός

Αρχίζοντας από την τελευταία παρατήρηση, πώς αλλιώς θα χαρακτηρίζατε ειλικρινά μια εκλογική συμμαχία, όπως αυτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, στην οποία συμμετέχουν από το κόμμα της Διεθνιστικής Εργατικής Αριστεράς (Δ.Ε.Α.), μέχρι το Συνασπισμό και το ΔΗ.Κ.ΚΙ; Δήλαδη, με άλλα λόγια, μια συμμαχία κομμάτων που από από τη μια ενσωματώνει ένα κόμμα όπως η Δ.Ε.Α., που αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλιστική οργάνωση με αναφορά στον επαναστατικό μαρξισμό και στην παράδοση - μεταξύ άλλων - του Τρότσκι και της Λούξεμπουργκ (!) και προβάλει το πρόταγμα επανάσταση και όχι ρεφορισμός (!!), γράφοντας στην ιστοσελίδα της : «Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή.» και από την άλλη με την ίδια ευκολία συμπεριλαμβάνει ως κύρια συνιστώσα τον Συνασπισμό, ο οποίος μιλάει ανοικτά για διορθώσεις στο πλαίσιο του καπιταλισμού και για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία (δηλ. ρεφορμισμό) ή το ΔΗ.Κ.ΚΙ, που είναι ένα καθαρά «αστικό» κόμμα που ιδρύθηκε από τον κ. Τσοβόλα, τέως υπουργό Οικονομίας του Πα.Σο.Κ. Η δική μου απάντηση είναι ότι μια τέτοια εκλογική σύμπραξη, που περιλαμβάνει από την «άκρα» Αριστερά του Τρότσκι, μέχρι και τους «ρομαντικούς νοσταλγούς» του Ανδρέα Παπανδρέου δεν μπορεί να εξυπηρετεί κανένα άλλο πολιτικό στόχο εκτός από την άθροιση ψήφων και δείχνει έναν οπορτουνιστικό προσανατολισμό.

Θολή πολιτική

Επιπλέον, ο ΣΥΝ την ίδια στιγμή που φαίνεται να έχει δυσκολία στο να καταδικάσει το «αντάρτικο πόλεων» των αντιεξουσιαστών και συμπορεύεται με την «άκρα» (ή επαναστατική αν θέλετε) Αριστερά στο πλαίσιο του Συνασπιμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, συμπορεύεται - ως ένθερμο μαλιστα μέλος του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς - και με το κόμμα του τέως υπουργού Οικονομικών του Σρέντερ, Όσκαρ Λαφοντέν και με την Κομουνιστική Επανίδρυση του Φάουστο Μπερτινότι, που στηρίζει την κυβέρνηση Πρόντι (!!). Ενώ, δε δίστασε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου να κάνει και μερικές «επιθέσεις» φιλίας στο Πα.Σο.Κ.. Ενδεικτικά θα αναφέρω μερικά αποσπάματα απο προεκλογική ομιλία του προέδρου του ΣΥΝ, Αλ. Αλαβάνου, στην Πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου στο Ηράκλειο: «Μας λένε ότι εμείς αντιμετωπίζουμε τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ σαν να είναι ίδιοι. Σαν να είναι ‘τι Πλαστήρας, τι Παπάγος’. Σας διαβεβαιώνουμε πως όχι» * ή «Ως Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς επιδιώκουμε να φύγει από την εξουσία η Ν.Δ. Να μην μπορέσει να κερδίσει την αυτοδυναμία». Όλα αυτά λοιπόν, έχω την αίσθηση ότι κάθε άλλο παρά ξεκάθαρο καθιστούν το πολιτικό στίγμα του Συνασπισμού και νομίζω ότι δεν είμαι ο μόνος με αυτή την αίσθηση.

Λαϊκισμός και Λεκτικές Ακρότητες

Ταυτόχρονα, η «Κουμουνδούρου» - επί προεδρίας Αλαβάνου - αντιμετώπιζε τα αιτήματα όλων των κοινωνικών ομάδων (δίκαια ή λιγότερο δίκαια) και τις αντιδράσεις τους (ακόμα και τις πιο ακραίες) απέναντι στις κυβερνητικές αποφάσεις, με εξαιρετικά μεγάλη συγκατάβαση, φροντίζοντας πάντα με τις δηλώσεις της να «χαιδεύει» τα αυτιά των διαμαρτηρομένων πολιτών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η λαικιστική και ψηφοθηρική στάση που κράτησε την περίοδο των φοιτητικών κινητοποιήσεων. Παράλληλα, ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα δηλώσεων του πρόεδρου του ΣΥΝ - οι οποίες θα πείσουν ακόμα και τους πιο επιφυλακτικούς ότι ο όρος υπερβολικές που χρησιμοποίησα δεν είναι σχήμα λόγου - είναι: (α) η δήλωση του σχετικά με τις επιθέσεις της κυβέρνησης εναντίον του κόμματός του, για τις οποίες είπε ότι είναι τέτοιες που «έχουν να συμβούν από την πτώση της δικτατορίας» (!) πηγή: Ελευθεροτυπία 22/12/2006 (β) η πρωτοφανής επίθεση του κ. Αλαβάνου, από βήματος της βουλής, εναντίον του Πρωθυπουργού, κατά την οποία τον χαρακτήρισε «νονό της πολιτικής ζωής», ο οποίος μετέρχεται μεθόδους «μαφίας και κόζα νόστρα» (!!) (με αφορμή στοιχεία που κατέθεσε ο κ. Καραμανλής εις βάρος του κ. Παπακωνσταντίνου, συμβούλου του Γ. Παπανδρέου), πηγή: Καθημερινή 07/07/2007 και (γ) η αντίδραση του προέδρου του κόμματος της Κουμουνδούρου στην πρωθυπουργική επίσκεψη στις καμμένες εκτάσεις, όπου μίλησε για «το πιο απεχθές είδος τουρισμού, τον ψηφοθηρικό τουρισμό πάνω από την καμένη γη» και με αφορμή την οποία ζήτησε από το κ. Καραμανλή να παραιτηθεί λίγο πριν τις εκλογές (!!) πηγή: In.gr 02/09/2007.

Έτσι, σε αντίθεση ίσως με πάρα πολλούς άλλους, δε θα χαρακτήριζα την προεδρική θητεία του Αλέκου Αλαβάνου επιτυχημένη. Τουλάχιστον, δεν ήταν επιτυχημένη ως προς το να εκφράσει με συνέπεια και σοβαρότητα μια συγκεκριμένη, ανανεωτική και αριστερή πολιτική πρόταση. Γιατί με αποκλειστικό κριτήριο αυτό των ποσοστών στις εκλογές, η θητεία του κ. Αλαβάνου ήταν πραγματικά εξαιρετική, δεδομένης της εκλογικής επιτυχίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α **

Ο Αλέξης Τσίπρας

Βέβαια, παρόλο που η συζήτηση σχετικά με τον τρόπο που άσκησε τα καθηκοντά του ο Αλ. Αλαβάνος, από τη θέση του προέδρου του τέταρτου σε εκλογική δύναμη κόμματος, δεν μπορεί παρά να έχει ενδιαφέρον, υπό το βάρος των εξελίξεων στην «Κουμουνδουρου» το πολιτικό ενδιαφέρον μετατωπίζεται αλλού. Δηλαδή, στο συνέδριο του Συνασπισμού το οποίο θα κληθεί να επιλέξει και πρόεδρο. Και μπορεί να μη μπορεί να μιλήσει κάποιος με βεβαιότητα για την έκβαση του συνεδρίου, αλλά μπορεί με βεβαιότητα να υποστηρίξει ότι τη μερίδα του λέοντος στην πίτα της τηλεοπτικής και όχι μόνο προβολής, την έχει ο εκλεκτός του προέδρου, Αλέξης Τσίπρας. Ο 33χρονος πολιτικός είναι ένα πρόσωπο που έγινε γνωστό με την υποψηφιότητα του για το Δήμο Αθηναίων, ως επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Ανοικτή Πόλη», κέδρισε γρήγορα υψηλά ποσοστά δημοφιλίας και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα καλείται να κάνει το μεγάλο άλμα στην πολιτική του καριέρα αναλαμβάνοντας πρόεδρος του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας.

Μέλοι του «ρεύματος» που υποστηρίζουν την υποψηφιότητα Τσίπρα, καθώς και ο ίδιος ο Τσίπρας, προσπαθούν με διάφορες δηλώσεις τους να «απενοχοποιήσουν» την ευμενή αντιμετώπιση των μέσων μαζικής ενημέρωσης στο προσωπό του και την υπερπροβολή που του γίνεται, αποδιδοντάς τη στη δημοφιλία του, ενώ ταυτόχρονα δηλώνουν ότι η ηλικία του δεν μπορεί να αποτελεί μειωνέκτημα, αφού αφενός ζητούμενο στο ΣΥΝ είναι η ανανέωση και αφετέρου δεν υπάρχει επετηρίδα στο κόμμα. Και τα δύο είναι αλήθεια, μόνο που κανείς δε προέβαλε μια τέτοιου είδους αιτίαση για τον επικεφαλής της «Ανοικτής Πόλης». Ο λόγος που επικρίνεται ο Τσίπρας σε σχέση με τα Μ.Μ.Ε, από όποιους λίγους τον επικρίνουν, είναι όχι επειδή του αποδίδεται κάποια ύποπτη διαπλοκή με τους ιδιοκτήτες των μέσων, αλλά για το γεγονός ότι παρόλο που ο τηλεοπτικός χρόνος που είχε ήταν επαρκής δεν έπεισε για τις πολιτικές του αρετές. Δεν έπεισε ότι έχει πολιτικό υπόβαθρο και δη Αριστερό. Τα επιχειρηματά του ήταν πάντα επιφανιακά και δεν εδράζονταν σε μια στέρεη αριστερή ιδεολογική βάση, ενώ και η κριτική του ήταν αφυδατωμένη από πολιτική ουσία. Κατά τη γνώμη μου, δε κατάφερε να πείσει ούτε μια στιγμή ότι έχει να πεί κάτι το οποίο αξίζει να ακουστεί και σίγουρα δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι διατύπωσε μια εναλακτική αριστερή πολιτική πρόταση ή έστω ψήγματα αυτής. Από την άλλη, στον τέως πρόεδρο της νεολαίας του ΣΥΝ, ποτέ δεν έχει χρεωθεί από κάποιον η ηλικία του ή η συμπαθητική του εμφάνηση ως πολιτικό μειωνέκτημα. Αυτό που του χρεώνεται ως μειωνέκτημα είναι η προβολή αυτών των συγκεκριμένων α-πολιτικών στοιχείων, ως πολιτική πρόταση, η οποία μάλιστα υποτίθεται ότι φέρνει και την ανανέωση στο κόμμα και τη πολιτική ζωή της χώρας.

Βέβαια, η αναμφισβήτητη δημοφιλία του Αλέξη Τσίπρα μπορεί να αποτελέσει επιχείρημα στήριξης του νεαρού πολιτικού στα χείλια κάποιων, όμως φαντάζει τόσο καιροσκοπικό και α-πολιτικό, ειδικά τώρα που απεναντί του βρίσκεται μια προσωπικότητα με την πολιτική συγκρότηση, τη διεισδυτική πολιτική σκέψη, τη διαδρομή και τη πολιτική ακτινοβολία του Φώτη Κουβέλη.

* Αφήστε που όσον αφορά το σύνθημα της ΕΔΑ ‘τι Πλαστήρας, τι Παπάγος’, αξίζει να θυμηθούμε ότι "αυτοί" που σήμερα μιλούν εξ’ ονόματος του Πλαστήρα και επιτίθενται στην Αριστερά για το σύνθημα αυτό, πολιτεύθηκαν και με τον Παπάγο. Και ο νοών νοείτω..
**Πολλοί ξεχνούν ότι ο ΣΥΝ το 1996 είχε μεγαλύτερα ποσοστά.

Ευχές με αφορμή την άφιξη του 2008

Παραφράζοντας ένα στοίχο της σπουδαίας Ελληνίδας ποιήτριας Κικής Δημουλά, εύχομαι ο καινούριος χρόνος που έφτασε να πειστεί τελικά να καταργήσει τις μακρηγορίες των ονείρων και να κρατήσει την ετυμηγορία τους.

Χρόνια ευτυχισμένα, δημιουργικά και πολλά, με υγεία και αγάπη για όλους.